|
جلسه هفتگي كارگاه عكس انجمن سينماي جوان |
|
|
۲۴ شهريور ۱۳۸۸ |
نمايش فيلم عكاس جنگ در جلسه هفتگي كارگاه عكس
در ابتداي اين جلسه اطلاعاتي در مورد جيمز نچوي بيان شد و در ادامه فيلم "عكاس جنگ"، كه مستند عكاسي جيمز نچوي در جنگ هاي اخير دنياست به كارگرداني كريستين فري به نمايش در آمد.
 «جیمز نچوی» در 1948 در آمریكا متولد شد. سنین رشد را در ایالت «ماساچوست» و مدارج علمی را در رشته «تاریخ هنر» و «علوم سیاسی» در كالج «دارتموث» از 1966 تا 1970 طی نمود. تصاویری از جنگ ویتنام و «جنبش حقوق مدنی آمریكا» اثرات نیرومندی بر او داشت و در تصمیم وی برای عكاس شدن بسیار مؤثر بود. او بر روی كشتیهای ناوگان بازرگانی كار كرده بود و زمانیكه خود به آموزش عكاسی میپرداخت، كارآموز ادیتوری فیلمهای خبری و راننده كامیون بود.
هرچند كه در ظاهر به سختی از قیافه مبتذل كهنه سربازان خشن تمییز داده میشود. او مردی است آرام، فكور، خجالتی و در عین حال بسیار فعال. نظرات او درباره عكاسی بسیار بدیع و فلسفی هستند. وی در 1985، اندكی پیش از عضویت در آژانس «مگنوم» درباره اینكه چرا به عكاسی جنگ روی آورده، و تحت عنوان «؟why photograph war» مینویسد:
«جنگ همواره بوده است. جنگ سرتاسر كره زمین را به وضعیت فرسوده كنونی كشانده است، و هیچ دلیل قابل توجهی برای باور به از میان رفتن جنگ در آینده وجود ندارد. به همان اندازه كه انسان بیشتر و بیشتر به سوی تمدن میرود، روش او برای ویران كردن انسانیتِ خویش همواره مؤثرتر، بیرحمتر و ویرانكنندهتر میشود.»
ما در این فیلم عكاس معروفی را میبینیم كه به دنبال یك لحظه خاص میگردد. ما به صدای تنفس عكاس گوش میدهیم. برای اولین بار در تاریخ فیلمهای راجع به عكاسان، این شیوه، بینشی صحیح از كار یك عكاس سختكوش ارائه میدهد.
«عكاس جنگ» فیلمی است كه تصور ما را درباره عكاسان جنگ از آنچه تاكنون در هالیوود دیدهایم، دگرگون میكند. در فیلمهای هالیوود، عكاسان جنگ افرادی هستند پررو، فحاش و غرغرو؛ كسانی كه در اثر ترس، لحظات قابل نمایش را از دست میدهند. كسانی كه نهتنها مخالف مهاجمان و مدافع مردم نیستند، بلكه آمدهاند تا از رشادتهای جنگجویان كه مردم بیدفاع را از پای درمیآورند، تصویر بگیرند.
حقیقت این است كه آنچه او را به انجام این كار وامیدارد، تنها امید به صلح است. در جایی از فیلم از زبان او میشنویم: «هر دقیقهای كه آنجا بودم میخواستم به سرعت فرار كنم. من نمیخواستم آنچه روی میداد را ببینم [چراكه بسیار دردناك بود.] میخواستم سریعاً آنجا را ترك كنم، و یا اینكه مسئولیت آنجا بودن با دوربین را به انجام برسانم.»
در پايان به علت طولاني بودن فيلم، ادامه نمايش فيلم به جلسات آينده موكول شد.
|
